جنبش سبزوعاقبت چپ های بورژوایی

رضا دانش

پس ازبرگزاری مضحکه انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری اسلامی دربیست ودوم خرداد ماه سال جاری واعلام نتایج اولیه توسط وزارت کشوروبیرون آوردن احمدی نژاد ازصندوقهای رای سایرنامزدهای ریاست جمهوری به مخالفت با نتایج آن برخواستند وبا اعلام تقلب گسترده درجریان انتخابات وشمارش آرا توانستند مردم را به خیابانها بکشانند.

موسوی وکروبی با همراهی خاتمی وچهره های شناخته شده اصلاح طلبان توانستند اقشارعظیمی ازمردم را با خود همراه سازند. بدلیل عمق نفرت وانزجارمردم ازجمهوری اسلامی وبدلیل جنایات بیشماررژیم دربه خاک وخون کشاندن مخالفان وآزادیخواهان در طی سی سال گذشته وکارنامه سیاه سردمداران حکومتی این امرممکن شد. صف فعالان جنبش سبزمرکب ازاقشاروطیفهای گوناگون اجتماعی با آرمان وخواستهای متفاوت بود اما این تفاوتها درترکیب ونگرش، ودرخواسته ها ونیات شرکت کنندگان مانع ازسرازیرشدن منافع این جنبش به جیب موسوی وحامیان وی نبوده ونیست.

اصولا" درارزیابی وتحلیل جنبشهای اجتماعی باید موئلفه هایی همچون، رهبری وپرچم جنبش، اهداف وافق آن،شعارها وتاکتیکهای مبارزاتی را لحاظ کرد.آنچه مسلم است جنبش سبزدرادامه منطقی سیررویدادها وحوادث قبل ازانتخابات پای به عرصه وجود گذاشت. تلاش موسوی وحامیان اصلاح طلب وی درجهت ایجاد تغییر ورفرم درجمهوری اسلامی وبازگشت به اسلام ناب محمدی به منظورتقویت پایه های رژیم است.تا ازاین طریق بتوانند چند صباحی برعمرآن بیافزایند.هدف اصلی وخواست نهایی این حرکت نه تغییردرسطح معیشت وزندگی طیقه کارگروزحمتکش،نه خواست آزادی زن و... بلکه ابطال انتخابات انجام گرفته وبرگزاری انتخابات دیگری برای به قدرت رساندن موسوی وشرکا است.بطورکلی این حرکت فاقد هرگونه عنصررادیکالیسم وآزادیخواهی است وبدلیل توهم گسترده مردم نسبت به ماهیت رهبران جنبش سبز، ودرغیاب احزاب کمونیست وعناصرچپ ورادیکال دربطن جامعه بعنوان رهبران اعتراض ومبارزه ،موسوی ووحامیانش توانسته اند ازموج خروشان نفرت وبیزاری مردم ازجمهوری اسلامی درجهت اهداف ومقاصد خود سواری بگیرند.

رهبری، اهداف وافق ارتجاعی جنبش سبزآشکاروانکارناپذیراست.اما باید دید چرا تشخیص این واقعیت ساده وپی بردن به ماهیت ارتجاعی جنبش سبز برای بخش عظمیمی از اپوزیسیون جمهوری اسلامی اعم ازراست وچپ آن مقدور نیست.چرایی آن نهفته درتعلقات جنبشی وطبقاتی است که این بخش آن را نمایندگی میکند.دریک ماه گذشته شاهد اتحاد وهمراهی اعلام نشده ای از سوی بخش عظیمی ازاپوزیسیون درقبال این حرکت اعتراضی بوده ایم، سلطنت طلبان،احزاب ناسیونالیست کرد نظیرحزب دمکرات عبدالله حسن زاده وکومه له عبدالله مهتدی وعمرایلخانی زاده ،حزب کمونیست کارگری واتحاد کمونیسم کارگری،اکثریت وحزب توده و...  عملا"  به زیرپرچم جنبش سبز گرد آمدند.اتحاد این جمع به ظاهرناهمگون حول منافع مشترک طبقاتی شکل گرفته است.هرکدام ازسهامداران این شرکت منافع وخواسته های بخشی ازبورژوازی خارج ازحاکمیت را نمایندگی میکردند ومیکنند.

دراین میان جدا شدگان ازحزب حکمتیست، اعضای حزب اتحاد وحزب کمونیست کارگری متفقا" و با فروکش کردن جنبش سبز وناکام ماندن انقلاب، به مثابه انقلابیون شکست خورده که دیگرازفراخوان دادنهای پیاپی تلویزیونی ورهبری انقلاب فراغت یافته بودند،موجی ازفحاشی وهتاکی را علیه حکمتیستها براه انداختند.نکته جالب دراغلب نوشته ها تاکید مجدد براین نکته بود که حکمتیستها درادبیات نوشتاری خود به مخالفان توهین میکنند و... اما منادیان اخلاق برخلاف توصیه های خود نوشته هایشان سرشارازفحش وناسزا بود!!

درمقالات مختلفی که ظاهرا" به بهانه نقد مواضع ما درقبال جنبش سبزتوسط افراد مختلف نوشته شده است. صرفنظرازنوع ادبیات توهین آمیزبکارگرفته شده،تمامی آنها حاوی یک نکته مشترک هستند وآن انکارواقعییتها وحقایق موجود دربطن اعتراضات اخیرمردم ایران پس ازانتخابات است.آنها به چشمهایشان هم اعتماد ندارند وروبنده ها ومچ بندهای سبزشرکت کنندگان درتجمعات مختلف را نمیخواهند ببینند شاید ازشدت علاقه به رنگ سرخ،سبزرا هم سرخ میبینند.به گوششان اعتماد ندارند وشعارهای الله اکبر،صلوات ویاحسین را نمیخواهند بشنوند.قبول دارند که میرحسین موسوی جنایتکاراست اما فکرمیکنند مردم ازموسوی عبورکرده واکنون آنها رهبراین جنبش انقلابی هستند.ازنیات واقعی شرکت کنندگان خبردارند وآن را دلیلی بردرستی سیاست ومواضع خود میدانند.به همین دلیل تصمیم گرفته اند حق ضد انقلاب یعنی حکمتیستها را کف دستشان بگذارند.

 متاسفانه درقبال انسانهایی که دردنیای ذهنی خود زندگی میکنند ونمیخواهند با حقایق آنگونه که هست روبرو شوند ازدست ما کاری ساخته نیست دراین گونه موارد منطق وبحث وجدل کارسازنیست.آوردن فاکت ازرهبران کمونیست هم دردی را دوا نمیکند. باید این بارنیزهمچون دفعات قبل سرشان به سنگ بخورد شاید این بارچشمشان به حقیقت بازشود هرچند احتمالش بسیارکم است.

حزب کمونیست کارگری درجریان اتفاقات اخیریکی از پیگیرترین مدافعان جنبش سبزبود،وباردیگراین امررا به اثبات رساند که سالهاست از کمونیسم وانقلابیگری فاصله گرفته است، نشان داد افق وچشم اندازاین جریان دیگرربطی به حکمت وکمونیسم ندارد.نشان داد سیاست ومواضع کمونیسم بورژواییشان دربرابرجنبش سبزادامه منطقی سیاست آنها درقبال هخا،الاهواز وتحرکات فاشیسم ترک درسالهای گذشته است.نشان داد این سیاستها ومواضع نتیجه یک انتخاب سیاسی آگاهانه است ودلیل آن چیزی غیرازاین نیست.

هرانسانی که با اصول اولیه کمونیسم آشنایی دارد میداند، اولین قدم برای سازماندهی انقلاب سوسیالیستی تحزب کمونیستی ومتشکل شدن درحزب طبقه کارگراست بدون ساختن شبکه فعالین ورهبران کارگری وبدون سازمان دادن مبارزان سوسیالیست وآزادیخواه نمیتوان تغییری ایجاد کرد.سازمان دادن ورهبری انقلاب با دادن فراخوان ازطریق تلویزیون واینترنت بدون تشکیلات مسنجم حزبی بیشتربه طنز شبیه است تا واقعیت،این گونه اعمال تنها سزاوارتمسخروریشخند است. به تمامی کسانی که خواهان مبارزه وکار جدی دردنیای واقعی به منظورساختن دنیایی بهترهستند دوستانه وصادقانه میگویم از احزاب ذهن گرا ومنفردین به اصطلاح کمونیست فراری ازتحزب کمونیستی درعالم واقع کاری ساخته نیست وبدون شک کسی آنان را جدی نمیگیرد.وقت وانرژی خود را که میتوانید صرف مبارزه واتحاد مبارزان راه آزادی کنید درصف این گونه احزاب هدرندهید.

 کارگران، رهبران و فعالین کمونیست، اگرخواهان تلاش جدی،مستمروپیگیروجنگیدن برای سرنگونی جمهوری سرمایه داری اسلامی و برای آزادی و برابری و سوسیالیسم هستید با ما همراه شوید. اکنون زمان آن فرا رسیده و باید جنبید.حزب حکمتیست ازبدو پیدایش خود نشان داده است که قطب نمای وی درسیررویدادها ومسائل اجتماعی منافع طبقه کارگروکمونیسم دخالتگرواجتماعی است وبه هیچ قیمتی حاضرنیست ازاین راه کوتاه بیاید.انتساب اتهامات ناروا ومغرضانه ودشمنی کوربا رهبران حزب ودرراس آن کوروش مدرسی هم که سبب اتحاد جریانات ظاهرا" نامتجانس شده تاثیری برروند اقدامات وفعالیتهای ما دربسط وگسترش تشکیلات حزبی وسازماندهی انقلاب سوسیالیستی نخواهد داشت.ما با تمام توان به راه خود که همانا ساختن دنیایی بهتربرای طبقه کارگروزحمتکش وپایان دان به بیعدالتی ونابرابری است گام برمیداریم.

23 تیر88

14 جولای 2009